İçeriğe geç

Kelimesiz Gün

Biz her gün aynı şeyleri mi konuşuyoruz? Yoksa ben aynı güne mi sıkıştım? Neden birşeyler söyleme ihtiyacı duyuyoruz? Kıymetli mi bu kadar cümlelerimiz? Her sabah uyanıyoruz ve aynı rutinin içinde dönmeye dün bıraktığımız yerden devam ediyoruz. Bugün başladığımız yeri hiç sorgulamıyoruz. Bazen başlayıp devam dahi etmiyoruz. Biz öyle garip yaratıklarız ki rutini bile dondurup onu bile ilerletmiyoruz. Konuştukça düzelmiyor hiçbir şey bunu görüyoruz bazen, bunun için susuyoruz ya da kelimeleri çoktan tüketmiş oluyoruz. Hemen herkes ne olduğunu sormaya başlıyor. Oysa kader o güne kelime ayırmamış oluyor yalnızca. İçimiz karanlık olduğu için değil bomboş olduğu için susuyoruz. Birlikte susacak birini arıyoruz kimi zaman. Bunu bulmak çok zor biliyoruz ama denemekten vaz geçmiyor kalbimiz. Çabasız, rahat ve kelimesiz bir gün ve o günü paylaşacak bir ruh diliyoruz Tanrı’dan. Kabul olması zor bir dilek biliyoruz ama… bir de sustuğumuz günlerin ertesi oluyor yoğun ve karmaşık. Kelimeler havada uçuyor, cümleler birbirine dolanıp duvarlara çarpıyor. İşte o zaman monoton ama kendi içinde garip konuşma döngüsü tekrar başlıyor. Yeknesak hayatlara aynı kelimeler hergün manalar katıyor. Ya da kelimelerin anlamları günlere göre değişiyor. O gün biriyle beraber sustuysak eğer gizli bir anlaşma işliyor ilişkiye, sessiz ama sağlam bir yemin. Bakışlar konuşmaya başlıyor, kelimeler ikinci plana atılıp hisler aracılığıyla iletişim kuruluyor. Herkes şaşırıyor ama ilişki kopma noktasına gelse de daima bir taraf sesi olmayan kelimeleri duyup o noktayı uzaklaştırıyor. Kelimeler olmayan birgün böyle bir büyüyle son buluyor.

The following two tabs change content below.

bipolarinsan

Latest posts by bipolarinsan (see all)

Bir Cevap Yazın

Scroll Up