İçeriğe geç

Gece Yürüyüşü

Titriyor vücudum. Karanlıkta, bilinmezlik içinde kör adımlar attığım için. Yürüdükçe ürpertiyor insanı. Yürüdükçe yok olduğunu hissediyorsun. Ve işte her şey toz haline dönüştü bir anda. Ve ben yok oldum, karanlığa karıştım. Kendimi tanımıyorum. Her an, her saniye ruhumun toz zerrelerine ayrıldığına, havada uçuşup yokluğa karıştığına şahit oluyorum. Yaşamadım ben bu hayatı. Hiç çocuk, genç ve şimdiki yaşlarımda da olmadım. Her şey görünüşten, aldanıştan ibaret. Sadece bir bakıştan, bir nefesten, bir anlık bir göz kırpmasından başka bir şey değilim. Yaşadıklarım ve yaşayacaklarım yokluk girdabında mahkum olmuş. Ben… Benden önceki ve benden sonraki benleri göremiyorum. Bir bilinmezlik içinde esir olmuşum. Farkına varmalıyım bunun. Bütün benler yokluğa mahkum olmuş. Artık ne keder, ne de neşe… Ruhuma bunları giydirmeye değer mi? Nasıl olsa şu yaşadığım saniyeler bile rüzgara kapılmış tüy gibi elimden yok olup gitmeyecek mi?

Hep erteledim hayallerimi. Erteledik hepimiz. Düşüncelerimizi susturduk. Belki de onları susturduğumuz içindir bütün bunlar, bu yok oluşlar. Tıpkı gece karanlığında yürüyüş yapıyor gibi yaşıyoruz.  Fakat artık varım diye haykırıyorum şu aleme. Yok edemezsiniz hayallerimi, düşüncelerimi! Onlara yasak koyamazsınız. Virginia Woolf’un uzun yıllar önce söylediği gibi o yasak koyanlara sesleniyorum: Benim aklımın özgürlüğüne vurabileceğiniz hiç bir kilit, hiç bir kapı, hiç bir sürgü yoktur. 

The following two tabs change content below.

butterfly

Hayat okumak ve sevmekle anlam kazanır.

Latest posts by butterfly (see all)

1 Yorum »

Bir Cevap Yazın

Scroll Up