İçeriğe geç

Özledim

Bazı kitaplar okuyorum, sonu ayrılıkla bitiyor, ayrı ayrı ölüyor insanlar. Kavuşmadan, ciğerleri köze dönerek ölüyor kahramanları. Oysa yazan el ben olsaydım, seninle adımı her kelimede birleştirirdim. Okuyana anlamsız bile gelse ard arda sıralardım adımızı. Her noktadan sonra sadece senin adını büyük harflerle başlatırdım, senin adınla noktalardım.

Bazı kitaplar okuyorum, önsözlerinde bir sürü falan kişiye teşekkürler sunuyorlar. Ne yazık.. Ellerimden geçmiş olsalar, ben bir sana teşekkür eder övgüler yagdırırdım. Uzun uzadıya bir önsöz olurdu benimkisi. Bitmeyen, bitmek istemeyen, yazdıkça beynimi uyuşturan bir lezzet verirdi bana. Sana yazılmamış her harfin çığlıkları kulaklarımda geziniyor. Oysa herkesin elinde dolaşıyor o kitaplar. Kahramanlarını bekliyorlar. Yani seni… Herkesin bekleyip sadece bana yarayacak olan seni, en bilgin dervişlerin asırlardır tariflerini gizleyerek ünlerini yücelttikleri  o sırlı devalardan üstün gördüğüm kişiyi…

Birbirinden bağımsız, alakasız binlerce cümle yazmak istiyorum. Parça parça tüm kitapları dağıtmak..

Unutulmuş kitaplar görüyorum bazen köşelerde. Kesin diyorum, kesin birisi adını gördü ve okumayı bıraktı. Daha da ötesini lazım görmedi.. Çünkü ben öyleyim artık.. Ötesini ne düşünüyorum ne istiyorum…

Saçlarına ara ara serpiştirilmiş aklarca beklemek istiyorum. Yazık ediyorsun kendine dediğini duyar gibiyim. Ne komik.. Benden başka herkes kendine yazık etti, seni benim kadar tanımadıkları için. Ama sanmaki buna üzülüyorum. Yazık etsinler kendilerine. Benim kadar bahtiyar olmasınlar. Benim kadar  yakından görmesinler, hissetmesinler seni. Sonrada görmemenin hasretini çekmesinler. Çenemdeki çukurlar günden güne arttıyor gibi. Pek aynaya bakmıyorum ama arada gözüme ilişiyorlar. Senin gerçekte ne kadarda güzelmiş dediğin iki siyahlık bu aralar biraz ırmaklara özeniyorlar. Ama geçiçek biliyorum. Seni özlemenin tadına vardıkları zaman onlarda huzura erecekler. Seni özlediğimi sadece bil. Ama öyle iki günlük özlemeler gelmesin aklına. Bi çocuğun savaşın tam ortasında bomba seslerinin altında feryad ettiğini düşün. Tuğlalar arasında kan revan içinde kalan tenine değil de kalbindeki yıkıma ağladığını düşün. Öyle özledim. Belkide bu duygu bende sonsuzlukla buluşacak bilmiyorum.ama Allah cc kerim.

 

The following two tabs change content below.

Ayşenur

Falanın filanı

Latest posts by Ayşenur (see all)

2 Yorumlar »

Bir Cevap Yazın

Scroll Up