İçeriğe geç

Çok Özledim

Çevremizdekileri tanımadan güvendiğimiz, deli dolu bir çağımız vardı.
Güneşin ilk ışıkları ile uyanıp ; paldır küldür merdivenleri inerek körebe seçimine katılırdık.
Gözlerimiz bağlı ; etrafımızdakilerin çelme takmalarına olanak tanımadan , kulağımıza gelen seslere göre birini yakalamaya çalışırdık.
Beş taş oynardık mesela ; tabi beşinci taşı bir türlü yakalayamayan Gülsen vardı.
Kızlar bir kenarda evden getirdikleri kilim üzerine oyuncak bebeklerini, tabaklarını çatallarını koyup evcilik oynarken ; erkeklerde futbol maçında tüm hırsıyla diğer mahalle takımını alt etmek için ard arda goller atardı.
Top saha dışına çıkınca kızlar kapardı topu ve “Hep beraber istop oynayalıııım” derlerdi. Yusuf her seferinde itiraz ederdi ama en sonunda ısrarlara boyun eğerdi. Bir yukarı bir aşağı koştururduk ve hep beraber yorulup kaldırımın bir kenarına çökerdik.
Enerjisi bitmeyen Hümeyra bir anda fikir sunardı bizlere “Oturduğumuz yerden oynayalım mı birazda ?” Bir ağızdan neşe ile “Evet” der isim şehir için kağıt ve kalem alır gelirdik.
Kübra’nın K harfine yazdığı isim ve eşya hep aynıydı. O sebeple kimse isime Kübra , eşyaya küpe yazmazdı.
İ harfine gelince Ahmet’in eşyasını okumasıyla kızlar ayaklanır iplerini alır atlamaya başlarlardı…
Erkeklerde ceplerinden misketlerini çıkartırlardı.
O zamanlar ne tablet vardı ne telefon.
Ne de insanlar bu kadar yabancıydı.

Sümeyye Akar

The following two tabs change content below.

hasretbisey

Küçüklükten beri yalnız

Latest posts by hasretbisey (see all)

Bir Cevap Yazın

Scroll Up